św. Teresa z Avila

–   WOŁANIA DUSZY DO BOGA –

SPIS TREŚCI

wskaźnik 1. wskaźnik 2. wskaźnik 3. wskaźnik 4. wskaźnik 5. wskaźnik 6. wskaźnik 7. wskaźnik 8. wskaźnik 9. wskaźnik 10. wskaźnik 11. wskaźnik 12. wskaźnik 13. wskaźnik 14. wskaźnik 15. wskaźnik 16. wskaźnik 17. wskaźnik

1. wskaźnik O nędzy życia ziemskiego. — Ciężkie staje się jej życie, bo odłącza ją od widzenia Boga. — Chce służyć Bogu jak najlepiej, ale wszystko jej przeszkadza w tej służbie i miłości. — Żali się więc Bogu ukrytemu w jej duszy.
2. wskaźnik O pociąganiu bliźnich do Boga. — Pociąga ją samotność, bo w niej znajdzie ukojenie swej tęsknoty za Bogiem. — Bóg jednak pragnie, by opuszczała tę samotność dla oddawania posług bliźnim, przez które może ich pociągnąć do Niego. — Kto bliźniego nie miłuje, nie miłuje Boga.
3. wskaźnik O nieszczęściu obrażania Boga. — Zachwyca ją wielka chwała, jaką Bóg przygotował swoim wybranym. — Jest jednak wiele dusz, które nie pamiętają o tym, zapominają o Bogu i posuwają się do tego zuchwalstwa, że Go obrażają. — Błaga gorąco Boga, by oświecił tę straszną ślepotę grzeszników.
4, wskaźnik Uznanie swej nicości. — Myśląc o wiecznym szczęściu oglądania Boga, pragnie coś czynić, by sobie to szczęście wysłużyć. — Czuje jednak dobrze, że wszystkie jej uczynki sq niczym przed obliczem Boga. — Ufa jednak, że Bóg jej dopomoże i nigdy jeszcze nie zwątpiła w Jego dobroć.
5 wskaźnik O ufności w Bogu. — Chce prosić Boga o łaski potrzebne dla utoczenia duszy, ale widzi całą nędzę swoją. — Ufa jednak, że otrzyma o co prosi, nie dla swych zasług, ale z samej dobroci Boga i dla tej miłości, jaką Go kocha, miłość bowiem nadaje wartość jej prośbom.
6. wskaźnik Nie ma miłości bez cierpienia. — Choć życie się jej dłuży, choć wydaje się gorzkie i długie, choć śmierć uważa za upragnione uwolnienie z więzów ciała, jednak chce żyć, pracować i cierpieć tak długo, jak długo Bóg zechce. — Wygnanie to bowiem ziemskie uważa jako pokutę za popełnione winy.
7. wskaźnik Współżycie z Bogiem. — Podziwia dobroć Boga, którego rozkoszą jest mieszkać z synami człowieczymi. — Bóg w swym wiecznym życiu w łonie Trójcy Świętej był szczęśliwy, mc Mu nie brakowało. — Chciał jednak przypuścić człowieka do współuczestnictwa w swym szczęściu, by się okazała nieskończoną Jego dobroć. — Prosi Go więc, by nic jej nie zdołało odłączyć od Jego miłości.
8. wskaźnik Zaślepienie ludzkie. — Bóg Wszechmogący, który stworzył wszystko i wszystkim włada, pragnie, byśmy Go miłowali i daje nam swoje skarby. — Ludzie jednak zapominają o tej dobroci Boga i szukają ochłody w rzeczach niskich i grzesznych. — Błagam Pana, by uzdrowił tych zaślepionych, by ich wyrwał z toni zgubnej i nie dopuszczał tej zniewagi, by Nim gardzono.
9. wskaźnik O upaleniu duchowym. — Wiele dusz pali się w ogniu namiętności i grzechu. — Prosi dla nich o wodę zbawienia i pragnie gorąco, by się nie zgubiły w tych płomieniach. — Porywa ją inny ogień, ogień Bożej miłości i w tym ogniu chce spłonąć. — Rany Boskiego Zbawcy są źródłami orzeźwiającego napoju miłości i pokrzepienia w znoju życiowym.
10. wskaźnik O śmierci grzechowej. — Jakże skorzy są ludzie do obrażania Boga! — Często ta ich zuchwałość powstaje z tego, że pamiętają tylko o miłosierdziu Boga, a nie pamiętają o Jego sprawiedliwości. — Lituje się nad Chrystusem, którego ludzie na nowo biczują grzechami, ale nie mniej czuje litość nad smutnym stanem tych nieszczęśliwych, którzy idą na zatracenie. — Jakże straszną będzie ich śmierć i męki. — Błaga Boga o litość nad nimi.
11. wskaźnik O katuszach piekła. — Jakże straszne będzie położenie duszy, która tu żyła w wygodach i przyjemnościach, gdy zostanie wtrącona w otchłań mąk wiekuistych! — Ciemności jej nie rozświetli żaden promyk nadziei, bo cierpienia jej będą bez końca. — Jakże zaślepieni są ludzie, że o tym nie chcą pamiętać i dla przemijających rozkoszy zaprzepaszczają całą swą wieczność. — Nawołuje ich do opamiętania i błaga dla nich zmiłowania dla zasług Jezusa Chrystusa, który za nich umarł na krzyżu.
12. wskaźnik O niewdzięczności. — Zuchwałość tych, którzy się ośmielają obrażać Boga, przechodzi wszelką miarę. Zapoznają oni dobrodziejstw Bożych i jak obłąkani szukają śmierci, i zguby własnej. — Lękają się szatana i ulegają mu, a nie lękają się Boga, który ich kiedyś sądzić będzie z nieubłagana surowością. — Nawołuje do upamiętania się, do wejścia w siebie, do przypomnienia sobie Męki Chrystusowej, by w ten sposób obrzydzić grzech, a rozbudzić w sobie miłość ku Bogu.
13. wskaźnik O duszach błogosławionych w niebie. — Podziwia ich szczęście, że za cenę krótkich cierpień, zdobyły sobie szczęście wiekuiste. — Prosi ich o wstawiennictwo, by dobrze umiała wykorzystać skarby ukryte w Boskiej Eucharystii.
14. wskaźnik O sądzie Bożym. — Przeraża ją myśl jak straszne będzie wejrzenie Chrystusa Sędziego na tych, co tu się Go nie lękali i nadużywali Jego dobroci. — Wszystkie cierpienia ziemskie niczym są w porównaniu z utratą szczęścia wiecznego. — Zachęca nas, byśmy się wszyscy starali kochać Boga i strzegli skarbu naszej duszy, którym jest Chrystus.
15. wskaźnik Cierpienia duszy miłującej. — Życie ziemskie staje się jej męką, gdyż pragnie ujrzeć Oblubieńca w życiu wiecznym. — Zgadza się jednak na wszystko, by spełnić wolę Umiłowanego, by Mu dowieść swojej miłości.
16. wskaźnik Zapały i uniesienia miłości. — Duszy zranionej Bożą miłością nikt nie przyniesie ukojenia tylko sam Umiłowany. — Od Niego bowiem pochodzi ta miłość, która ubezwładnia wszystkie władze duszy, by w niej panował wyłącznie Boski Oblubieniec.
17. wskaźnik O pełnieniu woli Bożej. — Bóg wie najlepiej, co jest najlepsze dla nas, więc o to jedynie winniśmy się starać, by w nas spełniała się Jego wola święta. — Wśród smutku i opuszczenia dusza tęskni do Boga, dłuży się jej to ziemskie wygnanie, przeraża ją myśl, że może nie wytrwać. — Woła więc do Boga i cieszy się tą nadzieją, że kiedyś przyjdzie dzień, w którym spocznie na wieki. — W milczeniu i nadziei czeka tego dnia.

św. Teresa z Lisieux    św. Jan od Krzyża