| W dniu 6 listopada 1993, Vassula spotkała się z Papieżem Janem Pawłem II w czasie
audiencji na Sali Błogosławieństw w Watykanie. Spotkanie to można uznać za
kulminacyjny punkt misji apostolskiej Vassuli. Pozwólcie mi najpierw na ocenę globalną,
na podkreślenie pewnych szczególnych aspektów tego wydarzenia. Vassula mogła wręczyć osobiście Papieżowi Prawdziwe Życie w Bogu po polsku, w ojczystym języku Papieża (trzy tomy), jak również po angielsku (język oryginału), po rosyjsku (jeden tom) i po włosku (cztery tomy). Przekazała również Papieżowi francuskie tłumaczenie mojej książki Vassula od Męki Najświętszego Serca. Postawiłem pytanie doświadczonemu kapłanowi rzymskiemu, znanemu salezjaninowi, Don Aldo Gregori: Czy często zdarza się, że autor staje przed Papieżem ze swoim dziełem równocześnie w pięciu językach? Ten czcigodny kapłan natychmiast odpowiedział mi po francusku: Ona jest pierwsza! Sekretarz Stanu, kardynał Sodano uczestniczył w audiencji, podczas której miało miejsce nasze spotkanie z Papieżem Janem Pawłem II. Zazwyczaj Sekretarz Stanu nie uczestniczy w tych audiencjach. Gdyby to robił, byłby przez cały tydzień nieobecny w swoim biurze. W przeszłości istniał protokół, zgodnie z którym ci, którzy zostali przyjęci na prywatnej audiencji przez Papieża byli zaraz potem wzywani przez Sekretarza Stanu, lecz protokół ten został wyraźnie zarzucony. Sam przeżyłem dwie audiencje prywatne z J. Ś. Pawłem VI i nigdy nie spotkałem się z Sekretarzem Stanu. Jednakże 6 listopada 1993, kardynał Sodano, pochodzący z diecezji Asti był obecny, ponieważ duża grupa zgromadzonych przychodziła z dziękczynieniem z tej diecezji. Powodem było zaszczycenie jej beatyfikacją Giuseppe Marello, założyciela Oblatów św. Józefa. Jeśli podkreślam tak obecność kardynała Sodano to dlatego, że spotkaliśmy go po audiencji, a to co nam powiedział było dla nas bardzo istotne. Ktoś wspomniał, że Vassula ofiarowała Papieżowi wiele tomów swych pism. Kardynał zapewnił nas, że to widział, dorzucając: Papież przeczyta je z wielkim zainteresowaniem. To odsunęło wszystkie nasze obawy, które moglibyśmy mieć, że książki zostaną od razu usunięte z otoczenia Papieża i że w końcu ujdą jego uwadze. Równocześnie zrozumieliśmy, że Sekretarz Stanu znał Vassulę i jej misję. Byłoby rzeczywiście dziwne, gdyby tak nie było. Z pewnością posiada on liczne informacje dotyczące misji Vassuli, tak rozszerzonej społecznie i geograficznie. Zostaliśmy również sfotografowani z Papieżem Janem Pawłem II. Ktoś powiedział, że zdjęcie ukazujące Vassulę z Papieżem byłoby atutem dla jej dzieła. Co do mnie nie byłem o tym przekonany. Tysiące ludzi posiada zdjęcia ukazujące ich w towarzystwie Papieża. Ja też posiadam liczne zdjęcia z Janem Pawłem II i z jego poprzednikami. Czy przydaje to czegoś mojej osobie? «To jestem ja i Papież», to wszystko. Jednak w przypadku Vassuli, ofiarowanie mu wielojęzycznego prezentu z jej dzieł dla Kościoła, owoc więcej niż 4 lat pracy i posiadanie fotografii tego wydarzenia, potwierdzonej przez Sekretarza Stanu, to jest, jak mi się wydaje, fakt zdecydowanie odmienny, o wiele bardziej znaczący.
Przekazując książki Ojcu Świętemu, Vassula postąpiła zgodnie ze wskazaniem, które
zostało jej dane przed kilkoma laty: Jezus prosił ją o złożenie Orędzia Prawdziwe
Życie w Bogu w ręce Papieża. Podkreśliła w ten sposób wyjątkowy aspekt swych pism.
Vassula jest nie tylko pisarką prawosławną najbliższą myśli i praktyce katolickiej,
która - pozostając prawosławną - wyprzedza w czasie wskazania ważnej i bliskiej
decyzji teologów prawosławnych i katolickich rozmawiających obecnie. Jest ona
równocześnie jedyną pisarką prawosławną, która podkreśla publicznie powszechny
prymat Papieża. Posiada audytorium katolickie na świecie. Przemawiała również do
prawosławnych w Genewie, w siedzibie Światowej Rady Kościołów, w Jerozolimie, w
Atenach, w Moskwie i St. Petersburgu. Jest orędowniczką i jedyną pośredniczką między
prawosławnymi i katolikami. A jednak niektórzy katoliccy kapłani podejmują wszelkie
możliwe wysiłki, aby ją zniszczyć. Niech Bóg będzie dla nich miłosierny! Jak to
się stało, że mogło mieć miejsce to spotkanie z Janem Pawłem II? Kiedy przybyliśmy
do Rzymu mieliśmy nadzieję, że będziemy mieć szczęście zobaczyć Papieża na
audiencji publicznej. Narzędziem, którym posłużył się Pan, był kleryk Oblatów św.
Józefa, Józef Ianuzzi. Ten młody człowiek pochodzący z rodziny włosko-amerykańskiej
jest żarliwym czytelnikiem Prawdziwego Życia w Bogu. Miał on wziąć udział w
audiencji 6 listopada. My zaś po prostu podeszliśmy razem z nim do Bramy Spiżowej i
chociaż nie mieliśmy biletów, zostaliśmy wpuszczeni do środka. Przypadło nam wybrane
miejsce, w pierwszym rzędzie, a to pozwoliło na ofiarowanie bezpośrednio Papieżowi
naszych prezentów, w tym francuskiego tłumaczenia książki Vassula od Męki
Najświętszego Serca. Książkę tę dedykowałem właśnie Papieżowi Janowi Pawłowi II
dla podkreślenia uderzającego podobieństwa między jego nauczaniem i orędziem Vassuli.
Odkładając na bok całą fałszywą skromność, myślę, że po raz pierwszy w historii
stanął przed Papieżem apostoł Jezusa, w towarzystwie autora swej biografii. Kiedy Bóg
kieruje tak wszystkimi wydarzeniami, dla osiągnięcia cudownego rezultatu, naprawdę ma
się wrażenie przeżywania czegoś nierzeczywistego: to zbyt piękne, aby było
prawdziwe! To jednak zdarzyło się i wpisało się już w sposób niezatarty w życie
najbardziej oddanej służebnicy i apostoła Jezusa Chrystusa, w Jego godnym uwielbienia
Sercu zjednoczonym z Sercem Niepokalanej Matki w działaniu stwórczym Ducha, Ojca i Syna.
Niech im będzie chwała na wieki! |
[