11 grudnia 1995
Ojciec Michael O'Carroll:
Do członków Stowarzyszenia "Prawdziwe Życie w Bogu"
Oto sprawozdanie z moich działań podjętych wobec Stolicy Świętej i Patriarchy Ekumenicznego Bartłomieja I w związku z Notyfikacją, która ukazała się 23 października 1995 w Osservatore Romano. Raport ten zdecydowałem się opublikować, zanim ukaże się w języku angielskim moja nowa książka "Vassula i Rzym”.
Pierwszym moim działaniem było napisanie listu do kardynała Ratzingera i wskazanie na sprawy związane z Notyfikacją, które są nie do przyjęcia. Należy do nich potępienie osoby bez jej wysłuchania, co sprzeczne jest z prawem międzynarodowym, respektowanym przez wszystkie cywilizowane kraje. Następnie – wtrącenie się do życia duchowego członka Kościoła prawosławnego, co stanowi pogwałcenie Deklaracji z Balamand, przyjętej przez Papieża i Patriarchę. Zwróciłem także uwagę na błędy w Notyfikacji.
24 maja 1995 roku, kiedy przekazywałem Ojcu Świętemu do rąk własnych moją ostatnią książkę o Vassuli, Papież poradził mi skontaktowanie się z kardynałem Ratzingerem. W związku z tym Patrick Beneston zgromadził ogromną dokumentację. Zanim było mi dane ją przekazać ukazała się Notyfikacja. Zebraliśmy więc oddzielnie wielką liczbę listów odpowiadających na Notyfikację, które otrzymaliśmy od teologów, kapłanów i świeckich zajmujących znaczące stanowiska, nawet od biskupów. Ich nazwiska i fragmenty wypowiedzi zostaną przytoczone w mojej książce.
29 listopada 1995 roku – dzięki temu że, będąc z wizytą w Rzymie, nasz przyjaciel z Danii Niels Hvidt zapisał mnie na audiencję – ponownie spotkałem się i rozmawiałem z Papieżem. Powiedziałem mu, że właśnie robię to, co poradził mi uczynić.
Kardynał Ratzinger nie był osiągalny, zostawiłem więc dokumentację i jej kopię dwom pracownikom Kongregacji, prosząc ich o skontaktowanie się z Kardynałem w tej sprawie. Przyrzekli mi to uczynić. Długo rozmawiałem z nimi o szczególnie niekorzystnym aspekcie ich dokumentu.
W osobistym liście poinformowałem Papieża o sytuacji. W tym samym duchu napisałem list do Patriarchy Bartłomieja I. Dzięki pośrednictwu pana Boba Carrolla mogłem również spotkać się osobiście z Patriarchą w czasie jego pobytu w Londynie na początku grudnia. Również i jemu przekazaliśmy kompletną dokumentację.
Mamy nadzieję, że Notyfikacja zostanie cofnięta, tak jak stało się to w odniesieniu do s. Faustyny Kowalskiej, beatyfikowanej przez Papieża Jana Pawła II. On sam, gdy był jeszcze arcybiskupem Krakowa, doprowadził do rehabilitacji s. Faustyny.
o. Michael O’Carroll, C.S.Sp.
kierownik duchowy Vassuli Ryden
Komunikat prasowy z dnia 28 grudnia 1995:
Osservatore Romano opublikowało we włoskim wydaniu z 23-24 października 1995 i rozpowszechniło na całym świecie przypisywaną Kongregacji do spraw Nauki Wiary Notyfikację odnoszącą się do pani Vassuli Ryden.
Po dojrzałym zastanowieniu członkowie Stowarzyszenia “Prawdziwe Życie w Bogu” (nazwa pochodzi od tytułu dzieła pani Ryden), których dotyczą konsekwencje dokumentu opublikowanego w Osservatore Romano, podjęli poważną decyzję skłaniającą ich do kategorycznego stwierdzenia, iż Notyfikacja ta pozbawiona jest wszelkiej ważności.
Istotnie, dokument ten – wydany przez jeden z urzędów Kościoła – nie posiada ważności, ponieważ:
– oczernia osobę wysuwając zarzuty, które w sposób bezsporny są fałszywe i bezpodstawne;
– narusza podstawową zasadę Prawa Międzynarodowego oraz Prawa Kanonicznego, zniesławiając konkretną osobę bez uprzedzenia jej o tym i bez dania jej najmniejszej możliwości do przedstawienia swojej obrony;
– pomija wszelkie świadectwa, w tym również podpisanego pod niniejszym komunikatem głównego świadka;
– narusza niedawny wzajemny układ podpisany przez uprawnionych przedstawicieli Kościoła katolickiego oraz Kościoła prawosławnego;
– dokument nie jest podpisany.
Wszystkie powyższe nieprawidłowości zawierają się w Notyfikacji, o której tu mowa. Oficjalne dokumenty Kościoła katolickiego, które Notyfikacja podważa, przytoczone zostały na końcu niniejszego komunikatu.
Dla obrony godności Kościoła i wiarygodności jego nauczania społecznego obowiązkiem każdego katolika jest przeciwstawienie się tej Notyfikacji i wezwanie do jej natychmiastowego odwołania. I faktycznie, poprzez niespotykaną dotąd natychmiastową i jednoznaczną reakcję liczni dostojnicy kościelni, znani teolodzy wierni Kościołowi, kapłani i wierni świeccy oddani swym zadaniom wezwali do cofnięcia Notyfikacji i ukazali szkody, jakie ta Notyfikacja przyniesie Kościołowi, o ile nie zostanie cofnięta.
Notyfikacja narusza podstawową zasadę Prawa Międzynarodowego, uznawanego przez wszystkie cywilizowane kraje na świecie oraz gwarantowaną przez Prawo Kanoniczne, to znaczy zasadę dającą osobie oskarżonej prawo wysłuchania jej. Tymczasem Pani Ryden została potępiona nie tylko bez wysłuchania, lecz nawet bez uprzedzenia jej o tym. Nigdy dotąd teolodzy potępieni przez Kościół nie zostali potraktowani w ten sposób. Zachęcamy czytelnika do przeczytania zamieszczonego poniżej tekstu Kodeksu Prawa Kanonicznego, mówiącego o prawie każdej osoby do bezstronnej oceny oraz do dobrego imienia.
Oto niektóre oszczerstwa zawarte w Notyfikacji przeciw Pani Ryden:
– Jest w niej powiedziane, że “przystępując zazwyczaj do sakramentów Kościoła katolickiego, będąc wyznania grecko-prawosławnego, wzbudza w różnych środowiskach Kościoła katolickiego niemałe zdziwienie”. Tymczasem Kanon 844 § 3 Kodeksu Prawa Kanonicznego wyraźnie zezwala wiernym prawosławnym na przyjmowanie sakramentów w Kościele katolickim. Oskarżenie to jest zatem bezpodstawne. Ponadto trzeba stwierdzić, że sytuacja ta nigdy nie naruszyła jej wierności wobec własnego Kościoła.
– Stwierdzono, że “pomimo kilku aspektów pozytywnych, skutek działalności rozwijanej przez Vassulę Ryden jest negatywny”. To jest zupełnie niezgodne z prawdą. Jako główny świadek, którego bezpośrednie świadectwo potwierdzają liczni teolodzy, kapłani i świeccy – podpisany pod tym komunikatem – stwierdzam dobroczynne skutki działalności Pani Ryden, która spowodowała liczne nawrócenia oraz doprowadziła wielu wiernych do przyjmowania sakramentów w Kościele. Poza tym trzeba zaznaczyć, że Pani Ryden zrzekła się wszelkich praw autorskich w odniesieniu do swego dzieła;
– Stwierdzono “podejrzany charakter sposobu, przy pomocy którego dokonują się te domniemane objawienia”. Objawienia te – które rozpoczęły się ponad 10 lat temu i zostały od tego czasu uznane przez licznych specjalistów, nawet grafologów i doświadczonych egzorcystów – stanowią jeden z charyzmatów, o których mówią liczne dokumenty Urzędu Nauczycielskiego Kościoła katolickiego.
Działalność pani Ryden to napisanie dzieła Prawdziwe Życie w Bogu – które zostało już opublikowane na świecie w 25 językach – oraz spotkania, w których wzięła udział, a które odbyły się w licznych miastach i sanktuariach na 5 kontynentach w obecności czasem nawet 10 tys. osób. Sobór Watykański II naucza, że Kościół jest ludem Bożym, którego głos wyraża tzw. sensus fidei. Prawdę tę uwydatnił kard. Newman i ostatecznie została ona przyjęta przez Sobór. Notyfikacja w żaden sposób się z tym nie liczy.
Potępiając osobę należącą do Kościoła prawosławnego Notyfikacja stanowi jawne wtrącenie się Kościoła katolickiego w życie duchowe członka Kościoła prawosławnego, co stanowi pogwałcenie art. 29 Deklaracji z Balamand, podpisanej w Libanie w czerwcu 1993 r. pomiędzy Kościołem katolickim a Kościołem prawosławnym i zatwierdzonej przez Jana Pawła II. On sam zacytował ją, zwracając się 28 listopada 1995 do biskupów katolickich i prawosławnych Ameryki Północnej. Notyfikacja grozi więc stworzeniem wielkiej przeszkody w zbliżeniu pomiędzy Kościołem katolickim i prawosławnym, gorliwie realizowanym przez Jana Pawła II oraz Patriarchę Ekumenicznego Bartłomieja.
Treść tej Notyfikacji zostanie rozwinięta w książce, która za niedługo się ukaże pt. Vassula i Rzym. Niniejszy komunikat podpisuje kapłan, którego wierność nauczaniu Urzędu Nauczycielskiego Kościoła katolickiego – a w szczególności wierność Papieżowi – jest bez zarzutu, czego dał oczywisty dowód w swoich licznych pismach
ojciec Michael O’Carroll, C.S.Sp.
Przewodniczący Międzynarodowego Stowarzyszenia
”Prawdziwe Życie w Bogu”
Naruszone przez Notyfikację
dokumenty Kościoła katolickiego:
1. Poszanowanie prawa do dobrej opinii:
«Nikomu nie wolno bezprawnie naruszać dobrego imienia, które ktoś posiada, ani też naruszać prawa każdej osoby do ochrony własnej intymności.»
Kodeks Prawa Kanonicznego, kanon 220.
2. Poszanowanie prawa do słuszności
i sprawiedliwości:
«Wierni, jeżeli zostali wezwani przed sąd przez kompetentną władzę, mają prawo, by byli sądzeni z zachowaniem przepisów prawa, stosowanych ze słusznością. Wiernym przysługuje prawo, by nie nakładano na nich kar kanonicznych, jak tylko zgodnie z przepisami ustawy.»
Kodeks Prawa Kanonicznego, kanon 221, §2 i §3.
3. Poszanowanie godności i praw osoby ludzkiej:
«Równocześnie rośnie świadomość niezwykłej godności, jaka przysługuje osobie ludzkiej, która przerasta wszystkie rzeczy, i której prawa oraz obowiązki mają charakter powszechny i nienaruszalny.»
Konstytucja dogmatyczna o Kościele 26, akapit 2.
4. Prawo wiernych prawosławnych do przyjmowania sakramentów w Kościele katolickim:
«Szafarze katoliccy godziwie udzielają sakramentów pokuty, Eucharystii i namaszczenia chorych członkom Kościołów wschodnich, nie mających pełnej wspólnoty z Kościołem katolickim, gdy sami o nie proszą i są odpowiednio przygotowani.»
Kodeks Prawa Kanonicznego, kanon 844, §3.
5. Wzajemny szacunek pomiędzy Kościołami:
«Biskupi i kapłani zobowiązani są przed Bogiem do respektowania autorytetu udzielonego przez Ducha Świętego biskupom i kapłanom innego Kościoła; dlatego winni unikać mieszania się w życie duchowe wiernych tegoż Kościoła.»
Dokument Międzynarodowej Komisji Mieszanej do dialogu teologicznego między Kościołem rzymskokatolickim i Kościołem prawosławnym § 29, podpisany w Balamand 23.06.1993, a ogłoszony przez Stolicę Świętą 15.07.93.
6. Poszanowanie charyzmatów:
Z nauczania Papieża: «W ramach ekonomii zbawienia Bóg rozdzielał i nadal rozdziela liczne swoje dary, charyzmaty, prout vult (por. 1 Kor 12,11), na różne sposoby i w różnej mierze. Czyni to «dla [wspólnego] dobra» (1 Kor 12, 7), aby każdy udzielał innym swoich darów i z kolei otrzymywał dary od innych. Wszystkie dary, jako że pochodzą od Chrystusa i Jego Ducha, związane są wewnętrznie z jednym Kościołem i ku niemu zmierzają. Stąd człowiek, który dochowuje wierności tym darom, tym samym przyczynia się w sposób realny, choć niewidzialny, do budowania jedności. Tak więc Kościół katolicki, widząc dary obecne w innych Kościołach, może się z nich tylko cieszyć.»
Przemówienie Jana Pawła II do wykładowców i studentów Papieskiego Instytutu Studiów Wschodnich, 12.12.93
[