Spacerując uliczkami dzielnicy żydowskiej, w staromiejskiej części Jerozolimy, na niektórych domach można zobaczyć transparenty z widokiem świetliście wschodzącego słońca. Pod nim – wypisane w języku hebrajskim – hasło:

Są w Izraelu ludzie, którzy przy łóżku, w sypialni, mają stale przygotowane szaty na tę szczególną okazję. Pragną, kiedy nadejdzie oczekiwany przez nich Mesjasz, możliwie szybko, odświętnie ubrani, wybiec mu naprzeciw. Ponieważ ich oczekiwanie się przedłuża prawowierny Żyd, Meir Maranes, zamierza zorganizować pod Ścianą Płaczu demonstrację przeciw Bogu pod hasłem: «Panie Świata! Co masz przeciwko Żydom? Dlaczego po 2000 lat życia w rozproszeniu i po zagładzie 6 milionów Żydów w holokauście, jeszcze nas nie zbawiłeś? Żądamy od Ciebie, abyś nam teraz posłał Mesjasza!»

W tym samym czasie plażowicze w Tel Avivie śledzą przelatującą wzdłuż wybrzeża awionetkę, ciągnącą za sobą transparent, z wypisanym dużymi literami hasłem: «Mesjasz już przybył».

Imię Jezusa w minionych dziejach, wskutek przymusowych chrztów, zamykaniu w gettach, licznych pogromów i inkwizycji, stało się symbolem cierpień i prześladowań. Krzyż nie był dla nich znakiem zbawienia, lecz strachu i udręki.

We wczesnym okresie Kościoła było jednak inaczej: pierwsza chrześcijańska gmina w Jerozolimie wraz ze swoim biskupem, który był obrzezanym Żydem, pozostawała zdecydowanie wierną tradycyjnym, żydowskim nakazom i zwyczajom. Nadal mężczyźni poddawali się rytualnemu obrzezaniu, w soboty obchodzono szabat.

Tymczasem na terenie Ziemi Świętej, wśród chrześcijan, stopniowo coraz większa była liczba wiernych pochodzących ze środowisk pogańskich, a nie – żydowskich. W tej sytuacji pierwszym biskupem po tych żydowskiego pochodzenia został w Jerozolimie Marek.

Około 60 lat po zburzeniu przez Hadriana Jerozolimy, w okresie sprawowania duszpasterskiego zwierzchnictwa przez pochodzących z Grecji biskupów Narcyza i Aleksandra, coraz bardziej nasilała się wrogość wobec chrześcijan pochodzenia żydowskiego.

W r. 196 postanowiono w Cezarei, iż dzień Zmartwychwstania Pańskiego nie będzie już świętowany 14 dnia miesiąca Nisan – według żydowskiej Paschy, który przypadał w różne dni tygodnia – lecz w jedną z niedziel. Biskup Narcyz, usiłujący to postanowienie wprowadzić w życie, napotkał jednak zdecydowany opór chrześcijan pochodzenia żydowskiego. Rozpoczęły się wtedy spory o datę Paschy, z powodu których papież Wiktor ekskomunikował nawet biskupa Efezu, który był tolerancyjny wobec wspólnot wyznaczających datę obchodów Zmartwychwstania nadal według żydowskiego święta Paschy.

Rozdział pomiędzy chrześcijanami narodowości żydowskiej, a wywodzącymi się ze środowisk pogańskich jeszcze się pogłębił, kiedy cesarz Konstantyn uznał chrześcijaństwo za religię państwową. Od tej pory obydwie grupy oddaliły się od siebie całkowicie, zgodne pozostając tylko w jednym, a mianowicie w uznaniu Apostoła Jakuba za pierwszego biskupa Jerozolimy. Następstwem zapoczątkowanej wówczas separacji była narastająca powszechnie w narodzie żydowskim oziębłość wobec Jezusa.

Pomimo to wielu tych Żydów, którzy zaczynają wierzyć w Jezusa-Mesjasza, dotyka najpierw pewien kryzys tożsamości. Zapytują samych siebie:

Kim jestem? Czy mam się teraz uważać za chrześcijanina w tradycyjnym rozumieniu? Przecież nadal jestem silnie związany z zawartymi w Biblii prawami i nakazami, obowiązującymi Żydów; nawet gdy przykazania Starego Testamentu nie stanowią już jedynego środka prowadzącego do zbawienia, a są tylko w moim nowym życiu czymś w rodzaju boskiego regulaminu. Skrupulatne przestrzeganie Tory (Pięcioksiągu Mojżesza) nie jest już dla mnie warunkiem dostania się do nieba...

Czytamy w Liście do Galatów (Ga 2,16):

«...człowiek osiąga usprawiedliwienie nie przez wypełnianie Prawa za pomocą uczynków, lecz jedynie przez wiarę w Jezusa Chrystusa...» Pragnę prawo rozumieć tak, jak nauczał Jezus, aby w ten sposób zająć miejsce obok moich braci z innych narodów. Nareszcie, będąc Żydem, powróciłem poprzez Jezusa do mego Boga. Żydowskie święta, w których nadal uczestniczę, zawierają już jednak nową treść. Zaczynam rozumieć lepiej, co to znaczy być Żydem. Ja i mój naród możemy uczestniczyć w zbawieniu i osiągnąć to, co jest zawarte w naszym powołaniu jako dzieci Bożych. Ten sam żywy Bóg, który błogosławił dawnych proroków, tak samo obecnie i mnie błogosławi. Jezus, Jego Syn, zbliżył mnie do Niego. Czy moje, znaczone judaizmem wyznanie, nie zamyka pewnego kręgu, który od zarania Kościoła pozostawał otwarty? Równocześnie jednak nie chciałbym odsuwać się od moich nieżydowskich braci w wierze; w Jezusie Chrystusie stanowimy bowiem jedno. Żydzi i Chrześcijanie.

Ci ludzie urodzili się w Izraelu, bądź osiedlili się w tym kraju jako imigranci. Niektórzy z nich utracili swoich krewnych w holokauście. Niektórzy żyją w kibucach, inni w miastach. Są powoływani do odbywania służby wojskowej, jak wszyscy młodzi Izraelici. Jedno ich łączy: doszli do przekonania, że Jezus jako ich brat przyszedł na ten świat, że zgodnie ze słowami Starego Testamentu od dawna był przyrzeczony narodowi żydowskiemu. On, który, jak sam powiedział, przyszedł do „zabłąkanych owieczek Izraela” (por. Mt 10,6), składając całkowitą ofiarę Swego życia za grzechy wszystkich ludzi. Oznacza to, że jako Syn Boga Żywego, stał się Zbawicielem całego świata.

Wielu Izraelitów dość sceptycznie odnosi się do tego całkowicie nowego zjawiska, jakim są Żydzi wierzący w to, że Mesjasz już przyszedł. Wprawdzie wykazują tolerancyjny stosunek do chrześcijan nieżydowskiego pochodzenia, jak również do żydowskich ateistów, jednak z tymi, którzy wierząc w Jezusa Chrystusa nadal uważają się za Żydów, absolutnie nie wiedzą, co począć.

Stanowią oni zaledwie 0,1 procenta ogółu ludności, są więc owi mesjańscy Żydzi w absolutnej mniejszości. Jednak pewna wrodzona siła przetrwania pomaga im bronić swej niezależności. W tym, że stanowią tak znikomą mniejszość, widzą wyzwanie, aby stale udowadniać i podkreślać, iż są swego rodzaju zaczynem.

Jeden z nich wyznaje: