Matko Bolesna... 

Twe oczy zwróć ku mojej nędzy – niedolę skróć. Ty wiesz, co boleść, co skargi, szloch. Przed Tobą, Matko, korzę się w proch. Tyś bowiem siedmiu doznała ran, kiedy na krzyżu konał nasz Pan. Całe Twe życie bolesna nić. Kielich goryczy musiałaś pić. Spójrz na mą boleść, co serce drze, jak łzy zraszają źrenice me. Ucz mnie cierpliwie tu znosić ból, prowadź przez próby do niebios pól. Gdy w mojej duszy wre krwawy bój, Ty moje rany litośnie gój. Wlej w nie balsamu niebiański dar, miłości Bożej zapal w niej żar.

W NUMERZE 2-3/2002 między innymi:

Nowe orędzia z NAJU
Jerozolima: Cud Świętego Ognia
Ktoś powiedział...
Iwan: Odnaleźć pokój jedności z Bogiem
Medziugorje: Ślub Vicki i Mario
Focolare
Nowość: Cierpienie Jezusa
Święta Hildegarda